Achtbaan des levens

Heftig hoor, het leven. En dan nu nog een heel stuk heftiger door alles wat er in mijn hoofd gebeurd. Letterlijk en figuurlijk.

Plan A was om van mijn weblog een chronologisch verhaal te maken, maar dat gaat niet. Er gebeurt te veel in een te korte tijd. Het leven haalt mij in, zeg maar. ;) Gelukkig zie ik dit als iets goeds: het leven is één grote les. Plan B, ofwel Plan Bea, is om zo nu en dan “gewoon” een deel te vertellen van wat er dan speelt.

Wat speelt er nu dan zoal?

Kanker. Zelf heb ik fysiek gezien niet heel erg veel last van de kanker. Wel wat hoofdpijn en ik zit enorm snel vol qua eten, maar dit is allemaal goed te doen. Inmiddels zie ik namelijk een diëtiste én een psychiater, dus ik heb vertrouwen dat ik “in goede handen” ben. Juist, omdat ik zo helder en intelligent ben en weet dat ik het zelf voor het zeggen heb. Maar ik kan je vertellen, dat is niet zo makkelijk als ik het zeg, hoor. Degenen die mij kennen begrijpen precies wat ik bedoel en waarschijnlijk herkent iedereen zich er zelfs in, al is het in meer of mindere mate.

Behandeling. Ja. Weet je, ik ben van mening dat lichaam en geest, fysiek en mentaal/psyche, helemaal bij elkaar horen. Dit werd mij weer keihard duidelijk nadat mijn geest mijn lichaam heeft ingehaald deze week. Elke woensdag moet ik bloed laten prikken in het ziekenhuis. Elke donderdag heb ik een afspraak met mijn behandelend arts op de Radiologie van het Medisch Centrum Alkmaar, de bloedwaarden zijn dan bij de arts binnen. Deze week had de arts niet zo een goed nieuws, over mijn bloedwaarden dus. Zelf ben ik geen arts, wel iemand die graag schrijft, maar tijdens zulke gesprekken denk ik daar helaas niet aan. Feitjes kan ik dus niet geven maar de witte bloedlichaampjes waren sterk gedaald. Het heeft iets te maken met het beenmerg en de weerstand en helaas moest ik per direct, tijdelijk stoppen met de chemopillen. Dit op zich is al vervelend genoeg, maar om het nog even lastiger te maken: er is niets aan te doen. Afwachten, dat is het enige wat ik kan doen. Morgen moet ik bloedprikken en overmorgen is het gesprek met de arts, dus we hopen op een stijgende lijn. Gelukkig heb ik geduld.

Kijk, dit bedoel ik: automatisch benoem ik het positieve. Met in mijn achterhoofd het negatieve. Terwijl ik, als persoon, het liefst realistisch zou willen praten: uitspreken wat ik denk. Met respect. Realistisch en open voor anderen.

IMAG1832Mijn broerie en ikkie, Beccie en Jurrietsjie

Vandaag is een goede dag. Vandaag heb ik een afspraak gehad met een psychiater in opleiding en een psychiater, we hebben heel goed kunnen praten. Fia was er bij, dat was fijn. Ik heb weer vertrouwen in het samenwerken van alle artsen die ik momenteel moet en wil zien.

Nu kom ik aan op de moeilijkste dag van vorige week: gisteren. Zaterdag nacht heb ik bijna niet geslapen, het lukte gewoonweg niet. Van alles heb ik geprobeerd; bed uit, bed in, een mindtrick uit geprobeerd met mezelf, een banaantje eten, spieren aanspannen-ontspannen, enz. enz. Het wilde maar niet lukken. Wat ook niet mee hielp trouwens, was dat de buren een feestje gaven. Vind ik geen probleem, maar om twee uur ‘s nachts besloot ik toch maar even aan te bellen of ze even iets zachter konden zijn. De buurvrouw was heel vriendelijk, en de buurman ook, en ze dimden inderdaad het geluid. Helaas was mijn geest sterk in protest. Het was spitsuur in gedachten land.

Aan het eind van de nacht ben ik beneden in onze relaxstoel gaan liggen radio luisteren. Aan het begin van de ochtend kroop ik toch maar weer lekker warm tegen Sjoerd aan. Op een gegeven moment stond Sjoerd op om een ontbijtje voor ons klaar te maken. Dit doet hij trouwens al jaren, poeh wat een geluk heb ik met zo een lieve zorgzame verloofde die nog gevoel voor heerlijk eten heeft ook. Terwijl hij beneden was, staarde ik als een zombie naar de deur van mijn kledingkast. Ik schrok heel erg: de badjas die daar hangt, begon te bewegen. Met andere woorden, ik begon dubbel te zien. Toen brak ik.

Psychisch was het een hel, ik wist het echt niet meer. Ik wist niet wat ik moest, ik voelde me hopeloos. Ik wil niet dood. Ik wil de mensen om mij heen geen pijn doen. Een groot conflict met mezelf, en de duivel in mijn hoofd, die akelige Glioblastoma Multiforme, om het “mij” extra moeilijk te maken. Mijn lieve Fia heeft contact opgenomen met met MCA, zij hadden aangeraden de huisartsenpost te bellen. Er is een huisarts met zijn assistent langs gekomen met wie ik kon praten en die na dacht over wat er mogelijk zou zijn. Uiteindelijk zijn er ook nog een psychiater en psychiatrisch verpleegkundige geweest. Hoe graag ik ook alles zou willen vertellen, dat gaat me nu niet lukken. Gelukkig kan ik wel zeggen dat ik uiteindelijk om tien uur een slaappil (verkregen van de psychiater) in nam en vanmorgen “gewoon”, heel erg slap van de medicatie wakker werd. Met daar aan toegevoegd dat ik nét voor dat ik voor de nacht ging, al even in slaap was gevallen en een fijne droom had: ik had een wedstrijd gewonnen en mocht trouwschoenen uitkiezen. Toen ik tussen die droom en het innemen van de slaappil dus even wakker was, voelde ik me vastberaden: ik blijf vechten. Tot het bittere eind. Liefde wint.

Mocht je vragen hebben over (één van) mijn logjes, stel die dan gerust! Wel graag op deze plek, mijn weblog.

Advertisements

22 thoughts on “Achtbaan des levens

  1. Hé dapper mens, even laten weten dat ik je blogs lees, en het heel dapper vind hoe je door deze rollercoaster gaat xx

  2. Dank je wel dat je zo open bent en dit met ons deelt. Ik heb super veel respect voor je hoe je dit doet. En blijf vechten! X

  3. Hey Rebec zeker een achtbaan waar je in zit…. Ik ben trots op je hoe je erin sta en vind het fijn om te lezen hoe het gaat enz… niet dat het allemaal leuk is om te lezen maar denk wel dat je het begrijpt. Gelukkig heb je lieve familie, vriend en vrienden. Heel veel sterkte en denk veel aan je, Je kan het Liefs Angelina

    1. Heeee An, ik begrijp je helemaal! We zijn niet voor niets ooit beste vriendinnen geweest.. ;) Even tussendoor, wanneer is het volgende feestje bij jullie? :D Liefs!

  4. Beste Paperbec,
    Je merkt op dat lichaam en geest onverbrekelijk bij elkaar horen. Een mens is echter véél meer. Je ervaringen zijn een vast onderdeel van je geworden. Ieder mens heeft een eigen, unieke geschiedenis. De cultuur waarin je bent grootgebracht heeft invloed gehad op je huidige denken en doen. Het gezin waarin je bent opgevoed en waarin je bent gesocialiseerd bepaalde mee hoe je nu ‘in het leven’ staat. Een mens is dus een psycho-somatische, sociaal-culturele eenheid. En misschien nog wel veel meer.
    Het leven heeft iets van een achtbaan, zoals je zegt. Het heeft toppen en dalen. Maar iedereen wil graag blijven leven en een sterke wil kan daar bij helpen. En die wil is bij jou in ieder geval aanwezig…
    Trouwens, grappige foto met jou en Jurrietsjie.
    Kees

    1. Kijk, Kees, met jou kan ik praten. Jij schrijft precies wat ik afgelopen dagen ook heb gedacht, filosoofje dat ik ben. Bedankt voor je reactie, en je compliment over de foto, hihi! Liefs, je nichtje.

  5. Wauw Rebec. Wat moet dat inderdaad een achtbaan zijn, en wat vecht je je erdoorheen. Diepe respect voor jou. Fijn dat er zoveel mensen met je meeleven en goed voor je zorgen :)

    Vanaf hier duim ik mee voor je , en ook voor je bloedwaardes !
    Liefs

    1. Ha, net voor ik bij de computer weg ga; bedankt voor je lieve reactie <3 Ik kom er later deze week op terug, ziek zijn is zo druk als een vaste baan, hihi! Ik wil er heeeel graag met jou tussen uit! Je hoort van me, liefs.

  6. Lieve Bexter, volgens mij doe je het super in deze razend Ingewikkelde tijd, waarin alles maar over je heen komt, op je afvliegt, en ja: je soms ook aan zal vliegen natuurlijk. Ik vind het fijn je bespiegelingen mee te kunnen lezen hier. Want noem jezelf maar gekscherend ‘filosoofje’, volgens mij kan juist die kant van jezelf je ook enorm helpen om ergens een rustige plek te bewaren temidden van alle reuring.

    Het lukt me momenteel btw helaas naar mijn smaak even te weinig om zo regelmatig te reageren als ik zou willen, maar ik zit nog middenin een verhuizing – dan weet je waarom ;-) Eind november staat de Grote Dag gepland, en daarna meer rust en ruimte. Maar weet dat je desondanks echt in mijn gedachten bent mooierd. Heel veel sterkte <3

  7. Ik volg je blog en leef met je mee, maar het is heftig hoor allemaal! Wat een onzekerheid en wat jezelf al zegt: wat gebeurd er veel. Wat heb je veel te verwerken. Wel heel knap hoe je alles aangaat en dat je blijft vechten.
    liefs Frouke

  8. …En wederom….lieve Rebecca…ik zou willen dat ik zó kón schrijven…
    Wat fijn is het om te lezen en wat dapper..en hoe hoog is het vuur waar je doorheen móet! Niks te blussen..gewoon gaan…
    Mooie gedachten ontspringen je hoofd en houden je sterk ook zit het negatieve, de moeilijke gedachten, de angst er ook….. je bijt terug!
    Ik vind je o zo dapper…lief maf mens…

    Fijn dat de medici en hulptroepen er voor je zijn en je vertrouwen in hen hebt….
    Samen sterk denk ik dan maar, al is het grootste gevecht voor jou natuurlijk en jullie samen…
    Blijf bijten je doet het hartstikke goed!!

    X

  9. Heftig verhaal. Heb de tranen in de ogen staan als ik het lees. Je bent een sterk, eigenwijs en extreem maf persoon, en dat was je altijd al. Maar geef niet op. Je hebt prachtige mensen om je heen en een lieve Sjoerd naast je en veel ondersteuning.
    Ik mis je en denk aan je. Hele dikke knuffel XXX

  10. Hoi,
    Vandaag een stuk uit je blog gelezen. Toevallig hebben we de zelfde tumor. Voor mij begonnen in juli 2015. Als je het fijn vindt, kunt je ook een stuk uit mijn blog lezen.

    dannyendiana.wordpress.com

    1. Jeetje, ik lees jouw bericht nu pas! Hoe gaat het nu met jou? Ik ben bezig met een nieuw logje, die zal “eerdaags” wel online verschijnen. Ik ga ook even op jouw blog kijken!

    1. “Toevallig” was ik gisteren met een logje bezig, maar vanwege de heftigheid voor mezelf is die nog niet af, hier zal ik “eerdaags” mee verder gaan dus dan lees je hoe het nu met me gaat! Ik kan wel zeggen, dat ik me best goed voel. Dat is natuurlijk wel de heeeel erg beknopte versie, hihi. Lief dat je de moeite nam om te reageren!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s