Sombere gevoelens

Afgelopen week woensdag was het gesprek met de neurochirurgen en internist-oncoloog, waar overigens ook nog een stagiaire en een casemanager bij waren. Aan deskundigen geen gebrek.

Net als op de vorige scan, was te zien dat de tumor momenteel nog steeds stabiel is. Net als bij het vorige gesprek, vroeg ik iets over onze kinderwens. Voor het eerst sinds bekend is dat ik een Glioblastoma Multiforme graad IV hersentumor heb, hebben de artsen gezegd dat ze blij zijn dat ik er nog ben, omdat ik de “gemiddelde” prognose al voorbij ben. Veel personen met deze kankersoort overlijden al binnen een jaar, ik ben daar alweer bijna een half jaar voorbij.

Ja, met het feit dat ik er nog ben, ben ik zelf natuurlijk ook blij. Maar oef, wat confronterend om dit te horen. Ik weet wel hoe agressief deze kanker is, en dat het elke volgende scan actief kan zijn. Maar om de prognose voor  het eerst zo duidelijk van de artsen te horen.. Auw.

Sjoerd en ik waren dan ook erg emotioneel. Mijn grootste wens, om moeder te worden, moet ik misschien maar los gaan laten. Dat doet me erg veel pijn.

Advertisements

11 thoughts on “Sombere gevoelens

  1. Zit zonder woorden en met veel tranen. Ik wil je alles goede op deze wereld wensen en gunnen, maar het zo’n loos gebaar in zo’n situatie. Je hebt altijd een speciale plek in mijn hart. XX

  2. Jeetje rebec, het doet mij echt pijn om dit te lezen..
    Ik had zo gehoopt dat je grootste wens uit mocht komen, toch blijf ik hopen!
    Geef de moed niet op!!
    Heel veel liefs van mij

  3. Jeetje meissie toch , wat afschuwelijk , ik had het jullie zo gegund een klein wondertje erbij, ik weet niet wat ik zeggen moet , het is zo moeilijk allemaal. Het is gewoon niet eerlijk. Xxxxx Juliet

  4. Jeetje rebec… en sjoerd…

    Zo onhandig als ik ben en zijn kan, probeer ik toch op mijn best je te laten weten dat ik dit bericht niet lees en heel snel alles weg klik om vervolgens te doen alsof ik het niet gelezen heb zodat ik niet zou hoeven te reageren, omdat ik niet de juiste woorden kan vinden.. dus ik schrijf mijn woorden toch voor je op

    Eind vorig jaar schreef ik je een uitgebreide brief… perongeluk kwijt geraakt maar zaterdag eindelijk gepost.. ik geef jou daarbij de fotos van jou samen met sefan en mijn kleine uk… en zoals ik al zei… wat gun ik jullie dit geluk, en nu lees ik jou bericht…

    Ik schrik hier van… het doet me pijn om te moeten lezen, dat jou wens om mama te worden, misschien nooit werkelijkheid gaat worden… ik vind het zo verdrietig… wat moet dat ongelofelijk moeilijk zijn voor jullie beiden..

    Maar dat niet alleen…

    Het besef dat jou ziekte in de graad die jij heb bij vele al gewonnen heeft.. vind ik ECHT heel erg schrikken… vaak realiseren we ons niet hoe ernstig deze ziekte is.. hoe hard deze patienten dagelijks moeten vechten om er nog te kunnen zijn… maar vooral vechten om even niet met hun ziekte bezig te zijn…

    Wat heb ik diep respect voor jou EN sjoerd wat jullie allemaal moeten door maken…

    Ik hoop zo dat er een dag komt dat je opstaat en je hier niet meer mee bezig hoeft te zijn en je kan leven zoals jij dat wil, samen met jou sjoerd en zonder zorgen… en als dat misschien niet haalbaar is, je in iedergeval een moment krijgt dat de ziekte stabiel is en je in iedergeval je wensen evengoed kan laten uit komen… er is niemand die ik meer gun dan dat… ik kan je dit helaas niet allemaal geven… en niemand zou dat kunnen, ook al willen we dat allemaal… maar jij geeft ons een hele hoop… en dat is het besef hoe dankbaar we moeten zijn… wat voor een ander zo gewoon is, hoeft voor een ander niet zo vanzelf sprekend te zijn! En daar mogen we absoluut wat vaker bij stil staan.

    Je bent een ongelofelijk mooi mens.. met het hart op de juiste plaats… met een mega lieve familie en vrienden en kennissen die allemaal aan je denken…

    Was er maar een knop die alles veranderen kon..

    Lieverd ik denk aan je ❤

  5. Oh wat heftig… Tuurlijk is het ook prettig een naam bij beestje te hebben, maar dat dit m moet zijn… Wat enorm k*t voor jou en voor sjoerd, maar ook voor je families… Ik hoop dat je flink lang stabilitieit houdt, zoals nu. Ik wens je heel veel liefde en gelukkig en actief zijn. En dat je jezelf mag blijven. Ik ga er van uit dat we elkaar nog regelmatig een knuffel mogen geven!

  6. Lieve lieve Rebecca en ook Sjoerd,
    De dappere strijders, want zó zie ik jullie, ook al is het op een afstand..
    Met eigenlijk alleen maar stilte in mijn hoofd nu, want dit nare bericht, had ik niet verwacht… Juist door jullie moed en kracht, dacht ik, dit komt uiteindelijk allemaal goed… En de prater die ik normaal gesproken ben, is dus nu maar even stil.
    Lieve allebei, woorden ontbreken, maar met liefde gestuurd…x

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s